Chinese <-> Polish
ORIGINAL
TRANSLATION
在“2025上合组织国家文明对话——多元影像分议题交流研讨”活动上，德伟谈及参与敦煌拍摄的经历时表示，在视觉媒体流行的当下，青年创作者正借助电影、视频及数字平台，架设起一座座跨越国界的“友谊之桥”。
不止于游戏、电影，网剧、短视频、微短剧……越来越多中国的流行文化产品走红海外。
“前不久我刚追完一部中国网剧，还特意翻阅了同名网文。”清华大学吉尔吉斯斯坦籍留学生安逸分享了对中国网文、网剧的喜爱，称这些作品凭借独特想象力与丰富情感内涵，受到身边各国青年的欢迎。
Podczas seminarium „Dialog Cywilizacji w Ramach Szanghajskiej Organizacji Współpracy 2025: Różnorodne Media Wizualne”, De Wei, omawiając swoje doświadczenia z realizacji zdjęć w Dunhuang, zauważył, że w erze mediów wizualnych młodzi twórcy wykorzystują film, krótkie formy video oraz różnorodne platformy cyfrowe do budowania „mostów przyjaźni” wykraczających poza granice państw.
Coraz więcej chińskich dzieł popkultury — w tym gier, filmów, seriali internetowych, krótkich form wideo oraz mobilnych mini‑seriali — zdobywa popularność poza granicami kraju.
„Niedawno obejrzałem jednym ciągiem cały chiński serial internetowy, a nawet przeczytałem powieść internetową o tym samym tytule” — powiedział zagraniczny student z Kirgistanu uczęszczający na Uniwersytet Tsinghua, dzieląc się swoim zainteresowaniem chińskimi serialami i literaturą internetową. Wspomniane dzieła, pełne wyobraźni i emocjonalnej głębi, cieszą się rosnącą popularnością wśród młodzieży na całym świecie.
《上合国家人士“点赞”中国流行文化》, 25 July 2025, published on 新华网
他本来是一个非常爱高尚爱洁净的人，然而一到了这邪念发生的时候，他的智力也无用了，他的良心也麻痹了，他从小服膺的“身体发肤，不敢毁伤”的圣训，也不能顾全了。他犯了罪之后，每深自痛悔，切齿的说，下次总不再犯了，然则到了第二天的那个时候，种种幻想，又活泼泼的到他的眼前来。他平时所看见的“伊扶”的遗类，都 **裸的来引诱他。中年以后的maiden的形体，在他的脑里，比处女更有挑发他情动的地方。他苦闷一场，恶斗一场，终究不得不做她们的俘虏。这样的一次成了两次，两次之后就成了习惯了。他犯罪之后，每到图书馆里去翻出医书来看，医书上都千篇一律的说，于身体最有害的就是这一种犯罪。从此之后，他的恐惧心也一天一天的增加起来了。有一天他不知道从什么地方得来的消息，好像是一本书上说，俄国近代文学的创设者Gogol也犯这一宗病，他到死竟没有改过来，他想到了Gogol心里就宽了一宽，因为这《死了的灵魂》的著者，也是同他一样的。然而这不过是自家对自家的宽慰而已，他的胸里，总有一种非常的忧虑存在那里。
Z natury był człowiekiem kochającym to, co wzniosłe i czyste. Jednak, gdy tylko narodziła się w nim ta zła myśl, jego rozum stawał się bezużyteczny, a sumienie odrętwiało. Nie był nawet w stanie poświęcić należytej uwagi nauce, którą od dzieciństwa przyjmował z czcią: „ciała otrzymanego od rodziców nie wolno niszczyć ani uszkadzać.”
Zawsze, gdy przewinił, dręczyły go okrutne wyrzuty sumienia i przyrzekał sobie, że nigdy więcej nie zgrzeszy. Lecz następnego poranka, o tej samej porze, wszelkiego rodzaju fantazje znów stawały mu żywo przed oczami. Wszystkie potomkinie Ewy, które widywał na co dzień, ukazywały mu się całkiem nagie, jakby chciały go uwieść. W jego głowie sylwetki podstarzałych kobiet podniecały go bardziej niż dziewice. Nieważne jednak, jak bardzo z tym walczył — i tak nie miał innego wyjścia niż nim ulec.
Zgrzeszył raz, potem drugi, aż stało się to nawykiem. Po każdym akcie szedł do biblioteki, by czytać książki medyczne; każdy z tysięcy tytułów jasno mówił, że najgorszy wpływ na ciało mają właśnie tego rodzaju występki. Od tamtej pory jego strach rósł z dnia na dzień.
Pewnego dnia — nie wiadomo gdzie, zapewne w jakiejś książce — natrafił na informację, że Gogol, ojciec współczesnej literatury rosyjskiej, również cierpiał na tę przypadłość. A jednak pozostał nieuleczony aż do śmierci. Myśl o Gogolu przynosiła mu ulgę, bo nawet autor „Martwych Dusz” wydawał mu się takim samym nikczemnikiem jak on. Mimo to, dodawało mu to tylko odrobinę otuchy, gdyż w jego sercu zawsze krył się niepokój.
《沉落》, Yu Dafu, 1921, found on 维基文库
Wojna już dawno minęła. Wiktor Ruben w kieracie codziennej pracy zapomniał zupełnie o niej i zajmowały go tylko sprawy powszednie, bardzo jednak absorbujące. Tym bardziej nie myślał o czasach przed wojną, czasach ubogiej młodości, orki, uniwersytetu, któremu poświęcił tyle czasu, a którego nie mógł skończyć, gdyż z orbity normalnej wytrąciły go wypadki historyczne. No, a potem to już tak poszło, tak nim zawinęło, że ani pomyślał o młodości, a tutaj tymczasem zbliżył się czterdziesty rok życia. Bardzo był przepracowany, ale to tym lepiej, powiadał, nie miał czasu na żadne rozmyślania, a wiedział przecie z praktyki, że to do niczego nie prowadzi. Śmierć Jurka naruszyła jednak jego równowagę, nie mógł się z nią oswoić i poczuł się tak źle, że zwrócił się o poradę do lekarza.
战争已经过去了。在日复一日的生活里，维克多·鲁本也不再时刻想着它，只顾处理眼前的琐事。然而这些琐事却让人分心。他更不愿去回想战争前的生活——贫穷的青春、辛苦的劳作、为了上大学而浪费的时间。而且他至今还没有毕业，历史的变故早已把他从原本的轨道上冲散了。
然后那，生活就在这样的曲折中悄然流逝。等他一回想起自己的青春时，他已经快四十岁了。他他终日劳碌，但好在不用再去思考——他早就明白，那些思考不会带来任何结果。
只是，尤雷克的去世让他措手不及，心里太难过了。情绪低落、又常常生病的他，只好去诊所看看医生。
"Panny z Wilka" Jarosław Iwaszkiewicz, 1996, Grupa Wydawnicz Słowo
